شهرفرنگ

نمی‏دانم، چه شده است؟ چه بايد کرد؟ چه کسی راست می‏گويد؟ و چه کسی دروغ؟
خوب شايد من عقلم نمی‏‏رسد يا شايد آنقدر حق و باطل در هم رفته که نمی‏‏توان آنها را از هم تفکيک کرد.
در مراسم عزای امام حسين اعتراضاتی می‏شود!! می‏گويند که به امام حسين اهانت شده، هلهله شده و تا چند روز بعد از آن بر ضد اين اعتراضات تضاهرات برپا می‏شود، حال مانده‏ايم چه کنيم!!
اين سو مردم، آن سو هم مردم!! آيا اينها همه مردم هستند؟؟
آنها که اعتراض دارند مردم‏اند يا آنها که به طرفداری از دولت به خيابان‏ها ريخته‏‏اند؟؟
از نظر من همه اينها مردم ايران هستند همه حق دارند که حرف بزنند، اما اين عدالت نيست که مردم را جلوی مردم قرار دهيم، اين با وحدت منافات دارد، هر که هر چه می‏‏‏خواهد بگويد.

آيا اينها ادامه همان اختلافات در انتخابات است؟؟
آيا موضوع عوض نشده است؟؟
چرا شعارها تغيير کرده؟؟
چرا همه آرزوی مرگ هم را دارند؟؟
چرا اينقدر راحت حکم مرگ هم را امضا می‏کنيم، الان 2000 سال از ميلاد مسيح و 1400 سال از هجرت پيامبر گذشته است!! زمان بسياری است نه!؟ نبايد با عرب جاهلی يک تغييری بکنيم؟
هنگامی که به فرق سر حضرت علی ضربت زدند ايشان به پسرشان گفتند که به ضارب يک ضربه بزنيد آنهم نه به فرق سرش!! و اگر هم می‏توانيد ببخشيد.
حال ما به همين راحتی حکم مرگ صادر می‏‏کنيم، در هر اعتراض به راحتی چندين نفر می‏ميرند و فقط در اخبار چند عدد ذکر می‏شود، که فلان قدر آدم مرد!!
قتل گناه کبيره است يا نه؟؟ پس چرا به اين راحتی مردم می‏‏ميرند؟ جان انسان‏ها ارزش خود را از دست داده است؟

نمی‏دانم تعداد سوال‏های بی‏جواب در ذهنم بسيار است، و جوابی هم برای آن ندارم، کشورم در آتش نفاق می‏سوزد و آقايان هم هيج کاری نمی‏کنند جز آن که با هم به دعواهای سياسی بپردازند!
هر روز اين با آن دعوا دارد آن با اين!! اين وسط هم مردم مانده‏اند.
کسی نيست به درد مردم برسد، در اين کشور که هنوز مشکلات زيادی دارد تمام انرژی مردم و کشور صرف دعواهای سياسی می‏شود.
در حالی که ما بايد الان بتوانيم خرج چند کشور را بدهيم در همين کشور خودمان هم مانده‏‏ايم؟؟؟
جوانان بيکار و مجرد زياد؛ آمار طلاق بالا؛ آمار فحشا هر روز بالاتر می‏‏رود و باز هم می‏‏گوييم اين کشور، کشور امام زمان است؛ هنوز در سر موارد ابتدايی با هم دعوا داريم آنقدر ابتدايی که هر که نداند فکر می‏‏کند همين ديروز اين کشور تشکيل شده، نه اين که اين کشور بيش از 30 سال دولت ثابت داشته؛ تورم بيداد می‏‏کند؛ تمام نخبگان و دانشمندان اين کشور هر روز از کشور می‏‏روند؛ دانشگاه‏ها از استاد خالی‏‏اند؛ سير مهاجرت به شهرها سرسام آور است؛ صنعت دچار فقدان مديريت درست است؛ در ورزش هيچ حرفی نداريم، ورزش بانوان که به يک مسخره بازي بيشتر شباهت دارد، آقايان هم که پول نمی‏گيرند پس چه ورزشی؛ تو را به خدا اين طور نيست؟؟؟

همين را می‏‏خواستيم بعد از آن همه شهيد؟؟ همين، به همين جا می‏‏خواستيم برسيم، همين کارها را می‏‏خواستيم انجام دهيم.
ديگر هيچ چيز برايمان نمانده است. خدا به دادمان برسد با اين وضعی که داريم و جلو می‏رويم.